Szlakiem wybitnych Poznanianek
Zanim odbyła się wycieczka i quest, uczniowie uczestniczyli w zajęciach integracyjnych,
prowadzonych przez panią psycholog, Joannę Sadowską – do zajęć zostali wybrani uczniowie
z pierwszych klas – gdyż im najbardziej potrzebna jest integracja.
Mamy też wśród pierwszoklasistów coraz więcej uczniów spoza Poznania,
którzy nie znają miasta, a tym bardziej jego historii – czy może bardziej herstorii.
Spacer odbył się 16.11.2023 roku – z przewodnikiem z Bramy Poznań, panem Jurandem Czajko, spotkaliśmy się na Wzgórzu Przemysła, by tam poznać pierwszą z bohaterek spaceru – Ryksę – drugą żonę Przemysła II. Zostały też wspomniane inne kobiety polskiego średniowiecza – Dobrawa, Ludgarda, i mniej znana Sygryda – wspominana w źródłach też jako Świętosława, córka Mieszka I.
Następnie, omijając nadal rozkopany Stary Rynek, bocznymi ulicami przeszliśmy pod Pałac Górków, aby tam wysłuchać opowieści o Annie Petrusównie. Tutaj młodzież otrzymała do wykonania zadania, dotyczące kultury renesansu oraz cech architektonicznych pałacu.
Dalej udaliśmy się na plac Kolegiacki, gdzie pan Czajko opowiedział o dawnej kolegiacie, która stała w tym miejscu. Usłyszeliśmy też historię Barbary Kani, wdowy po burmistrzu Poznania, która udała się na pieszą pielgrzymkę do Włoch; po powrocie ufundowała ołtarz w kolegiacie św. Marii Magdaleny.
Kolejnym miejscem postaju był plac Wiosny Ludów – tutaj młodzież dowiedziała się, jak bardzo kobieta była uzależniona od decyzji swojego małżonka – to mąż musiał wydać zgodę, aby żona mogła wybrać się w podróż, przeprowadzić się czy wysłać dzieci do danej szkoły. Uwagę uczniów zwróciła przede wszystkim osoba Zofii Sokolnickiej – była to pierwsza kobieta zasiadająca w sejmie - polska polityk i działaczka wojenna, posłanka na Sejm Ustawodawczy oraz I kadencji w II RP, członkini Naczelnej Rady Ludowej w 1918 roku.
Na dłużej zatrzymaliśmy się przy Muzeum Farmacji, które usytuaowane jest obok poznańskiego Bazaru. Tam młodzież otrzymała zadania związane z działalnością Filipiny i Konstancji Studzińskich– były to rodzone siostry, ale też siostry Zakonu Miłosierdzia, pierwsze kobiety na świecie, które w 1824 roku uzyskały tytuły magistra farmacji.
Idąc w stronę Teatru Polskiego zatrzymaliśmy się na pl. Wolności przy pomniku Higiei – tam przewodnik opowiadział nam dzieje Konstancji Raczyńskiej oraz Marii Komornickiej. Zdecydowanie biografia tej drugiej była bliższa dzisiajszym rozterkom młodych ludzi.
Pod budynkiem Teatru Polskiego została przywołana osoba Heleny Modrzejewskiej oraz mniej znana historia państwa Szczurkiewiczów, których dyrekcja w Teatrze Polskim w latach 1912-1914 oraz 1918-1932 była przełomowa w historii poznańskiego teatru. Jak pisze Monika Nawrocka-Theus: ,,Szczurkiewiczowie zmienili charakter pracy aktorów, wprowadzili stałą reżyserię, a przede wszystkim zadbali o repertuar, mając prawdopodobnie zamiar uczynić z Poznania miasto prapremier polskiej dramaturgii współczesnej. Ich pracę przerwał wybuch I wojny światowej. Wojna zastała ich na wakacjach, które spędzali na Wołyniu, i powrót do Poznania okazał się niemożliwy. Kiedy tylko jednak z „Zachodu zaczęły nadchodzić interesujące wieści”, podjęli starania, aby wrócić do Poznania. Pierwszy – jak wynika z przytoczonych notatek – przybył tu Bolesław Szczurkiewicz w kwietniu 1918 r.
Nasz dwugodzinny spacer zakończył się na placu Trzech Krzyży – tam przyszedł czas na podsumowanie, pytania młodzieży, a nawet dyskusję.
W kolejnych dniach uczniowie, którzy brali udzial w spacerze, wykonali zadania, pod opieką pani Krystyny Potocznej, które miały utrwalić ich wiedzę o tych znanych, ale i o tych zapomnianych artystkach, społeczniczkach i działaczkach, które budowały obraz Wielkopolski na przestrzeni wieków.
